THE INTERVIEW
PERDIX™ – DogSense Από την εκτίμηση στη μετρήσιμη κατεύθυνση
Συνέντευξη με τον Αντώνη Στέφα
Η παρούσα ελληνική έκδοση αποτελεί την απόδοση της συνέντευξης που δόθηκε στο γαλλικό MFEC.
Το ερώτημα που προσπαθούμε να απαντήσουμε δεν είναι μόνο: «Βελτιώνεται ο σκύλος;»
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
«Η δουλειά που κάνουμε με αυτόν τον σκύλο τον οδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση;»
Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
Όταν δουλεύουμε με έναν σκύλο, κάνουμε επιλογές. Επιλέγουμε ασκήσεις, αλλάζουμε στρατηγικές, τροποποιούμε το περιβάλλον, αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Κάθε μία από αυτές τις επιλογές είναι ουσιαστικά μια υπόθεση:
«Πιστεύω ότι αυτό θα βοηθήσει τον συγκεκριμένο σκύλο.»
Το PERDIX έρχεται να μας βοηθήσει να δούμε τι συνέβη στην πραγματικότητα.
Μπορεί μία συμπεριφορά να βελτιώνεται, αλλά η συνολική εικόνα του σκύλου να μην βελτιώνεται στον ίδιο βαθμό.
Μπορεί επίσης να βλέπουμε μία θετική αλλαγή και να θεωρούμε ότι η στρατηγική μας λειτουργεί, ενώ στην πραγματικότητα η αλλαγή να οφείλεται σε κάτι άλλο που συνέβη στο περιβάλλον του σκύλου.
Γι' αυτό δεν αρκεί να κοιτάμε ένα πράγμα τη φορά.
Πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε τον σκύλο ως σύνολο, μέσα στο πραγματικό του context.
Ο κτηνίατρος δεν βασίζεται μόνο στο:
«Μου φαίνεται καλά.»
Ανάλογα με την περίπτωση, θα ζητήσει εξετάσεις, θα πάρει μετρήσεις, θα δει τα αποτελέσματα και θα τα αξιολογήσει σε σχέση με τα κατάλληλα σημεία αναφοράς.
Για παράδειγμα, σε μια αιματολογική ή βιοχημική εξέταση υπάρχουν τιμές και εύρη αναφοράς. Μία τιμή αποκτά νόημα επειδή μπορούμε να τη δούμε αντικειμενικά και, στη συνέχεια, να την επανεξετάσουμε.
Αν ο σκύλος επανεξεταστεί μετά από κάποιο διάστημα, ο γιατρός δεν χρειάζεται να θυμάται πώς ήταν η προηγούμενη εξέταση.
Έχει τα δεδομένα.
Μπορεί να συγκρίνει.
Μπορεί να δει την πορεία.
Μπορεί να αξιολογήσει αν η κατάσταση βελτιώνεται, παραμένει σταθερή ή επιδεινώνεται.
Στη συμπεριφορά, αυτό ακριβώς το επίπεδο συστηματικής μέτρησης θέλουμε να ενισχύσουμε.
του συγκεκριμένου σκύλου.
Δεν προσπαθούμε να βάλουμε όλους τους σκύλους σε ένα καλούπι.
Ο κάθε σκύλος έχει το δικό του ιστορικό, το δικό του περιβάλλον, τις δικές του συνθήκες ζωής, τις δικές του δυνατότητες και τις δικές του δυσκολίες.
Άρα το σημείο αναφοράς πρέπει να είναι:
ο συγκεκριμένος σκύλος, στο συγκεκριμένο context, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Αυτό είναι το Baseline.
Το προφίλ του.
Το ιστορικό του.
Τις συμπεριφορές που μας απασχολούν.
Τις συνθήκες στις οποίες εμφανίζονται.
Τις πληροφορίες που μας δίνει ο κηδεμόνας.
Τα διαθέσιμα επαγγελματικά δεδομένα.
Τα κτηνιατρικά δεδομένα, όταν υπάρχουν.
Και οποιαδήποτε άλλη σχετική πληροφορία μπορεί να βοηθήσει να κατανοήσουμε το περιστατικό.
Από αυτή την πληροφορία δημιουργείται η αρχική εικόνα του περιστατικού.
Και από εκεί και πέρα μπορούμε να αρχίσουμε να μετράμε την πορεία.
Ένα νούμερο χωρίς context μπορεί να είναι παραπλανητικό.
Το PERDIX δεν ενδιαφέρεται μόνο να πει:
«Ο σκύλος έχει 7 στα 10.»
Θέλει να ξέρει:
Τι σημαίνει αυτό το 7 για αυτόν τον σκύλο;
Από πού ξεκίνησε;
Σε ποιες συνθήκες βρίσκεται;
Ποια είναι τα δυνατά του σημεία;
Πού υπάρχουν δυσκολίες;
Ποιες συμπεριφορές παρακολουθούμε;
Ποιο είναι το περιβάλλον του;
Τι άλλο συμβαίνει παράλληλα;
Γι' αυτό μιλάμε συνεχώς για Case Context.
Μπορεί να έχουμε πληροφορίες από τον κηδεμόνα.
Μπορεί να έχουμε αξιολόγηση από τον επαγγελματία.
Μπορεί να έχουμε εξετάσεις ή αναφορά από τον κτηνίατρο.
Μπορεί να υπάρχει φαρμακευτική αγωγή.
Μπορεί να υπάρχει πληροφορία σχετικά με τη διατροφή.
Μπορεί να υπάρχουν φωτογραφίες.
Μπορεί να υπάρχουν βίντεο.
Μπορεί να υπάρχουν παρατηρήσεις από την καθημερινότητα.
Μπορεί να έχουν γίνει συγκεκριμένες ασκήσεις.
Μπορεί να έχει αλλάξει κάτι στο σπίτι.
Όλα αυτά μπορεί να έχουν σημασία.
Δεν θέλουμε να απομονώσουμε τη συμπεριφορά από τη ζωή του σκύλου.
Θέλουμε να τη δούμε μέσα στη ζωή του σκύλου.
Στη συνέχεια έχουμε επαναλαμβανόμενες αξιολογήσεις.
Ο κηδεμόνας μπορεί να δίνει τα δικά του δεδομένα.
Ο επαγγελματίας μπορεί να κάνει τις δικές του αξιολογήσεις.
Και καθώς περνά ο χρόνος, αποκτούμε νέα σημεία μέτρησης.
Τότε πλέον μπορούμε να κάνουμε κάτι που πριν ήταν πολύ δύσκολο: ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ
Μπορούμε να εξετάσουμε την πορεία συγκεκριμένων συμπεριφορών.
Μπορούμε να δούμε πώς μεταβάλλονται διαφορετικοί δείκτες.
Μπορούμε να δούμε εάν η βελτίωση σε μία περιοχή συνοδεύεται από βελτίωση στη συνολική εικόνα.
Και κυρίως μπορούμε να αξιολογήσουμε τη στρατηγική που εφαρμόζουμε.
Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.
Δεν δουλεύουμε με έναν σκύλο απλώς για να δημιουργούμε reports.
Δουλεύουμε για να τον βοηθήσουμε.
Άρα πρέπει συνεχώς να μπορούμε να ρωτάμε:
«Αυτό που κάνουμε τον βοηθά πραγματικά;»
Αν μία περιοχή παραμένει σταθερή, πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί.
Αν μία περιοχή επιδεινώνεται, πρέπει να το δούμε ακόμη πιο σοβαρά.
Και εδώ βρίσκεται η έννοια της υποστήριξης λήψης αποφάσεων.
Το PERDIX δεν λέει στον επαγγελματία: «Κάνε αυτό.»
Του δίνει όμως καλύτερη εικόνα για να μπορεί να αποφασίσει:
«Αυτό που κάνω φαίνεται να λειτουργεί; Χρειάζεται τροποποίηση; Χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση;»
Δεν θέλουμε απλώς να ξέρουμε πού βρίσκεται ο σκύλος.
Θέλουμε να μπορούμε να αξιολογούμε πού πηγαίνει η δουλειά που κάνουμε μαζί του.
Και μάλιστα όχι μικροπτυχικά.
Γιατί μπορεί να κάνεις εξαιρετική δουλειά σε μία συγκεκριμένη συμπεριφορά και να μη βλέπεις αντίστοιχη βελτίωση στη συνολική λειτουργικότητα του σκύλου.
Ή μπορεί να βελτιώνεται μία συμπεριφορά επειδή έχει αλλάξει κάτι άλλο στο περιβάλλον.
Γι' αυτό η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται στο σύνολο του context.
Μετά από δύο εβδομάδες, ο κηδεμόνας λέει:
«Νομίζω ότι είναι καλύτερα.»
Ωραία.
Αλλά τι σημαίνει «καλύτερα»;
Εάν έχουμε δεδομένα, μπορούμε να δούμε:
Ή ότι η συμπεριφορά έχει βελτιωθεί σημαντικά, αλλά μόνο σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.
Αυτό μας λέει κάτι πολύ διαφορετικό από το απλό:
«Είναι καλύτερα.»
Μας λέει πού είναι καλύτερα και πού όχι ακόμη.
Και αυτό είναι πολύ πιο χρήσιμο για τον επαγγελματία.
Μπορεί να δει την αρχική εικόνα.
Να δει την εξέλιξη.
Να καταλάβει πού υπάρχει πρόοδος.
Να καταλάβει πού χρειάζεται ακόμη δουλειά.
Και να έχει μια πιο καθαρή εικόνα για το τι γίνεται με τον σκύλο του.
Το PERDIX προσθέτει δομημένη πληροφορία και μετρήσιμη συνέχεια.
Έτσι η επαγγελματική κρίση δεν λειτουργεί στο κενό.
Λειτουργεί έχοντας μπροστά της μια οργανωμένη εικόνα του περιστατικού.
Δημοσιογράφος: Το PERDIX λοιπόν αντικαθιστά τον επαγγελματία;
Αντώνης Στέφας: Σε καμία περίπτωση.
Και αυτό θέλω να είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Το PERDIX δεν αντικαθιστά τον επαγγελματία.
Ο επαγγελματίας παραμένει αυτός που αξιολογεί, ερμηνεύει, αποφασίζει και εφαρμόζει.
Το PERDIX είναι ένα εργαλείο.
Ένα εργαλείο που βοηθά να οργανωθεί η πληροφορία, να παρακολουθείται η πορεία και να υποστηρίζεται η λήψη αποφάσεων.
Δεν περιμένουμε από τον κτηνίατρο να καθίσει να συμπληρώσει ένα εξειδικευμένο ερωτηματολόγιο συμπεριφοράς.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα ρεαλιστικό.
Εάν υπάρχει μια εξέταση αίματος, μια ιστολογική εξέταση, μια ακτινογραφία, μια γνωμάτευση, μια διάγνωση ή μια φαρμακευτική αγωγή, αυτό είναι το υλικό που υπάρχει και αυτό αξιοποιούμε.
Το σημαντικό είναι να μη χαθεί αυτή η πληροφορία από το behavioral case.
Γιατί μπορεί να είναι κρίσιμη για την ερμηνεία της συμπεριφοράς.
Το περιστατικό μπορεί να αποτελείται από πολλές διαφορετικές πηγές.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί μία ενιαία εικόνα του case.
Δεν θέλω να έχω ένα αρχείο του κτηνιάτρου σε έναν φάκελο, ένα ερωτηματολόγιο του κηδεμόνα κάπου αλλού, σημειώσεις του επαγγελματία σε ένα τρίτο σημείο και βίντεο σε έναν τέταρτο φάκελο, και τελικά ο καθένας να θυμάται μόνο ένα μέρος.
Θέλω η πληροφορία να μπορεί να αξιοποιηθεί ως σύνολο.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει το τεχνολογικό μου υπόβαθρο και η εμπειρία μου στην ανάπτυξη προγραμμάτων και διαδικτυακών συστημάτων ευρείας κλίμακας.
Από την άλλη υπάρχει η μακρόχρονη ενασχόλησή μου με τη συμπεριφορά και την εκπαίδευση των ζώων - σκύλων.
Κάποια στιγμή έγινε ξεκάθαρο για μένα ότι αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούσαν να συνδυαστούν.
Να πάρουμε τη λογική της δομημένης πληροφορίας, των δεδομένων και της συστηματικής αξιολόγησης και να τη μεταφέρουμε στη συμπεριφορική εργασία.
Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του PERDIX – DogSense.
Αλλά πρέπει να μπορεί να τα οργανώσει.
Πρέπει να μπορεί να τα συγκρίνει.
Πρέπει να μπορεί να δει τι άλλαξε.
Και κυρίως πρέπει να μπορεί να απαντήσει:
«Η στρατηγική που εφαρμόζω ωφελεί πραγματικά αυτόν τον σκύλο, μέσα στην πραγματική ζωή του;»
Αυτό είναι το ερώτημα που θέλουμε να βοηθήσουμε να απαντηθεί.
Δημοσιογράφος: Και αν κάποιος σου πει «εγώ το βλέπω τον σκύλο και ξέρω αν είναι καλύτερα»;
Αντώνης Στέφας: Θα του πω ότι η παρατήρησή του είναι απαραίτητη.
Αλλά θα τον ρωτήσω κάτι:
«Πώς θα ξέρεις με ακρίβεια πού βρισκόταν ο σκύλος πριν από έναν, δύο ή τρεις μήνες και τι ακριβώς άλλαξε;»
Η εμπειρία μάς επιτρέπει να παρατηρούμε.
Η μέτρηση μάς επιτρέπει να συγκρίνουμε.
Και όταν τα δύο συνδυάζονται, έχουμε κάτι πολύ ισχυρότερο.
Επαγγελματική κρίση με τεκμηριωμένη συνέχεια.
Ο κηδεμόνας χρειάζεται να καταλαβαίνει τι συμβαίνει και να βλέπει την πορεία.
Αλλά ο τελικός αποδέκτης όλης αυτής της διαδικασίας είναι ο σκύλος.
Γιατί ο σκοπός δεν είναι να δημιουργήσουμε περισσότερα γραφήματα.
Ο σκοπός δεν είναι να δημιουργήσουμε περισσότερα reports.
Ο σκοπός είναι να μπορούμε να αξιολογούμε συνεχώς:
«Αυτό που κάνουμε βοηθά πραγματικά αυτόν τον συγκεκριμένο σκύλο;»
Και όχι μόνο σε μία συμπεριφορά.
Αλλά μέσα στο σύνολο της πραγματικότητάς του.
Αυτό, για μένα, είναι η ουσία του PERDIX – DogSense.
Δεν χρειάζεται να κάνει data entry, να συμπληρώνει πολύπλοκους πίνακες, να εγκαταστήσει κάποια εφαρμογή ή να παρακολουθήσει τεχνική εκπαίδευση για να χρησιμοποιήσει το σύστημα.
Η διαδικασία είναι σκόπιμα πολύ απλή.
Ο επαγγελματίας συγκεντρώνει τις διαθέσιμες πληροφορίες που αφορούν το περιστατικό: ερωτηματολόγια, αξιολογήσεις, παρατηρήσεις, κτηνιατρικά έγγραφα, φωτογραφίες, βίντεο, πληροφορίες σχετικά με τη διατροφή, φαρμακευτική αγωγή, γνωματεύσεις ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο είναι σχετικό με το περιστατικό.
Αποστέλλει αυτές τις πληροφορίες, μέσω email ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ
Από εκεί και πέρα, η οργάνωση των δεδομένων, η επεξεργασία τους, η ανάλυση και η δημιουργία των αναφορών πραγματοποιούνται από το PERDIX.
Ο επαγγελματίας λαμβάνει στη συνέχεια τις αναφορές και τις αναλύσεις που χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να γνωρίζει πώς λειτουργεί εσωτερικά το PERDIX για να αξιοποιήσει τα αποτελέσματά του.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα, γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω ένα ακόμη εργαλείο που θα έπρεπε να μάθει ο επαγγελματίας και το οποίο θα πρόσθετε επιπλέον φόρτο στην καθημερινή του εργασία.
Το PERDIX λειτουργεί ως υπηρεσία.
Εσύ το "ταΐζεις" με τα διαθέσιμα δεδομένα του περιστατικού.
Το PERDIX τα επεξεργάζεται.
Και εσύ λαμβάνεις τα αποτελέσματα στο email σου.
Τόσο απλά.
Ο επαγγελματίας μπορεί έτσι να συνεχίσει να επικεντρώνεται σε αυτό που πραγματικά αποτελεί τη δουλειά του: να παρατηρεί, να κατανοεί, να εργάζεται με τον σκύλο και να λαμβάνει τις κατάλληλες αποφάσεις.
Το μήνυμα που θέλω να μείνει
Κάθε παρέμβαση που κάνουμε είναι μια προσπάθεια να βελτιώσουμε την κατάσταση του συγκεκριμένου σκύλου.
Άρα πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε, με όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικό τρόπο, αν η προσπάθειά μας τον ωφελεί πραγματικά.
Όπως ο κτηνίατρος χρησιμοποιεί εξετάσεις και επαναληπτικές μετρήσεις για να παρακολουθήσει την κατάσταση ενός ζώου, έτσι και ο επαγγελματίας της συμπεριφοράς χρειάζεται ένα σταθερό, τεκμηριωμένο σημείο αναφοράς και τη δυνατότητα να παρακολουθεί την εξέλιξη.
Αυτό κάνει το PERDIX.
Δημιουργεί την αρχική εικόνα του συγκεκριμένου σκύλου, μέσα στο πραγματικό του context, και στη συνέχεια μας επιτρέψει να βλέπουμε εάν η στρατηγική που εφαρμόζουμε τον βοηθά — ή εάν χρειάζεται να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Γιατί τελικά η σωστή ερώτηση δεν είναι:
«Νομίζω ότι πάει καλύτερα;»
Η σωστή ερώτηση είναι:
«Τα δεδομένα μάς δείχνουν ότι η δουλειά που κάνουμε ωφελεί πραγματικά αυτόν τον σκύλο;»
Αντώνης Στέφας
Δημιουργός και Developer του PERDIX – DogSense
Online Canine University – Dog Psychology Center
Ελληνική απόδοση της συνέντευξης που δόθηκε στο γαλλικό MFEC.
Η παρούσα ελληνική έκδοση αποτελεί την απόδοση της συνέντευξης που δόθηκε στο γαλλικό MFEC.
- Δημοσιογράφος: Αντώνη, τι είναι τελικά το PERDIX – DogSense;
- Αντώνης Στέφας: Το PERDIX – DogSense είναι ένα σύστημα αντικειμενικής αξιολόγησης και υποστήριξης λήψης αποφάσεων για τη συμπεριφορά του σκύλου.
Το ερώτημα που προσπαθούμε να απαντήσουμε δεν είναι μόνο: «Βελτιώνεται ο σκύλος;»
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
«Η δουλειά που κάνουμε με αυτόν τον σκύλο τον οδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση;»
Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
Όταν δουλεύουμε με έναν σκύλο, κάνουμε επιλογές. Επιλέγουμε ασκήσεις, αλλάζουμε στρατηγικές, τροποποιούμε το περιβάλλον, αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Κάθε μία από αυτές τις επιλογές είναι ουσιαστικά μια υπόθεση:
«Πιστεύω ότι αυτό θα βοηθήσει τον συγκεκριμένο σκύλο.»
Το PERDIX έρχεται να μας βοηθήσει να δούμε τι συνέβη στην πραγματικότητα.
- Δημοσιογράφος: Γιατί θεωρείς ότι αυτό είναι απαραίτητο στη δουλειά του επαγγελματία;
- Αντώνης Στέφας: Γιατί η συμπεριφορά είναι ένα δυναμικό σύστημα.
Μπορεί μία συμπεριφορά να βελτιώνεται, αλλά η συνολική εικόνα του σκύλου να μην βελτιώνεται στον ίδιο βαθμό.
Μπορεί επίσης να βλέπουμε μία θετική αλλαγή και να θεωρούμε ότι η στρατηγική μας λειτουργεί, ενώ στην πραγματικότητα η αλλαγή να οφείλεται σε κάτι άλλο που συνέβη στο περιβάλλον του σκύλου.
Γι' αυτό δεν αρκεί να κοιτάμε ένα πράγμα τη φορά.
Πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε τον σκύλο ως σύνολο, μέσα στο πραγματικό του context.
- Δημοσιογράφος: Μπορείς να το εξηγήσεις με ένα απλό παράδειγμα;
- Αντώνης Στέφας: Ναι.
Ο κτηνίατρος δεν βασίζεται μόνο στο:
«Μου φαίνεται καλά.»
Ανάλογα με την περίπτωση, θα ζητήσει εξετάσεις, θα πάρει μετρήσεις, θα δει τα αποτελέσματα και θα τα αξιολογήσει σε σχέση με τα κατάλληλα σημεία αναφοράς.
Για παράδειγμα, σε μια αιματολογική ή βιοχημική εξέταση υπάρχουν τιμές και εύρη αναφοράς. Μία τιμή αποκτά νόημα επειδή μπορούμε να τη δούμε αντικειμενικά και, στη συνέχεια, να την επανεξετάσουμε.
Αν ο σκύλος επανεξεταστεί μετά από κάποιο διάστημα, ο γιατρός δεν χρειάζεται να θυμάται πώς ήταν η προηγούμενη εξέταση.
Έχει τα δεδομένα.
Μπορεί να συγκρίνει.
Μπορεί να δει την πορεία.
Μπορεί να αξιολογήσει αν η κατάσταση βελτιώνεται, παραμένει σταθερή ή επιδεινώνεται.
Στη συμπεριφορά, αυτό ακριβώς το επίπεδο συστηματικής μέτρησης θέλουμε να ενισχύσουμε.
- Δημοσιογράφος: Άρα το PERDIX είναι σαν να δημιουργεί μια «εξέταση» της συμπεριφοράς;
- Αντώνης Στέφας: Θα έλεγα ότι δημιουργεί μια αρχική πλατφόρμα αξιολόγησης του συγκεκριμένου σκύλου.
του συγκεκριμένου σκύλου.
Δεν προσπαθούμε να βάλουμε όλους τους σκύλους σε ένα καλούπι.
Ο κάθε σκύλος έχει το δικό του ιστορικό, το δικό του περιβάλλον, τις δικές του συνθήκες ζωής, τις δικές του δυνατότητες και τις δικές του δυσκολίες.
Άρα το σημείο αναφοράς πρέπει να είναι:
ο συγκεκριμένος σκύλος, στο συγκεκριμένο context, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Αυτό είναι το Baseline.
- Δημοσιογράφος: Τι ακριβώς είναι λοιπόν το Baseline;
- Αντώνης Στέφας: Το Baseline είναι η αρχική εικόνα πάνω στην οποία θα στηριχθεί η μετέπειτα αξιολόγηση.
Το προφίλ του.
Το ιστορικό του.
Τις συμπεριφορές που μας απασχολούν.
Τις συνθήκες στις οποίες εμφανίζονται.
Τις πληροφορίες που μας δίνει ο κηδεμόνας.
Τα διαθέσιμα επαγγελματικά δεδομένα.
Τα κτηνιατρικά δεδομένα, όταν υπάρχουν.
Και οποιαδήποτε άλλη σχετική πληροφορία μπορεί να βοηθήσει να κατανοήσουμε το περιστατικό.
Από αυτή την πληροφορία δημιουργείται η αρχική εικόνα του περιστατικού.
Και από εκεί και πέρα μπορούμε να αρχίσουμε να μετράμε την πορεία.
- Δημοσιογράφος: Άρα το Baseline δεν είναι απλώς ένα σκορ;
- Αντώνης Στέφας: Όχι.
Ένα νούμερο χωρίς context μπορεί να είναι παραπλανητικό.
Το PERDIX δεν ενδιαφέρεται μόνο να πει:
«Ο σκύλος έχει 7 στα 10.»
Θέλει να ξέρει:
Τι σημαίνει αυτό το 7 για αυτόν τον σκύλο;
Από πού ξεκίνησε;
Σε ποιες συνθήκες βρίσκεται;
Ποια είναι τα δυνατά του σημεία;
Πού υπάρχουν δυσκολίες;
Ποιες συμπεριφορές παρακολουθούμε;
Ποιο είναι το περιβάλλον του;
Τι άλλο συμβαίνει παράλληλα;
Γι' αυτό μιλάμε συνεχώς για Case Context.
- Δημοσιογράφος: Τι εννοείς ακριβώς με τον όρο Case Context;
- Αντώνης Στέφας: Είναι όλη η πραγματικότητα μέσα στην οποία πρέπει να ερμηνευθεί η συμπεριφορά.
Μπορεί να έχουμε πληροφορίες από τον κηδεμόνα.
Μπορεί να έχουμε αξιολόγηση από τον επαγγελματία.
Μπορεί να έχουμε εξετάσεις ή αναφορά από τον κτηνίατρο.
Μπορεί να υπάρχει φαρμακευτική αγωγή.
Μπορεί να υπάρχει πληροφορία σχετικά με τη διατροφή.
Μπορεί να υπάρχουν φωτογραφίες.
Μπορεί να υπάρχουν βίντεο.
Μπορεί να υπάρχουν παρατηρήσεις από την καθημερινότητα.
Μπορεί να έχουν γίνει συγκεκριμένες ασκήσεις.
Μπορεί να έχει αλλάξει κάτι στο σπίτι.
Όλα αυτά μπορεί να έχουν σημασία.
Δεν θέλουμε να απομονώσουμε τη συμπεριφορά από τη ζωή του σκύλου.
Θέλουμε να τη δούμε μέσα στη ζωή του σκύλου.
- Δημοσιογράφος: Και τι γίνεται μετά τη δημιουργία του Baseline;
- Αντώνης Στέφας: Εδώ αρχίζει πραγματικά η αξία του συστήματος.
Στη συνέχεια έχουμε επαναλαμβανόμενες αξιολογήσεις.
Ο κηδεμόνας μπορεί να δίνει τα δικά του δεδομένα.
Ο επαγγελματίας μπορεί να κάνει τις δικές του αξιολογήσεις.
Και καθώς περνά ο χρόνος, αποκτούμε νέα σημεία μέτρησης.
Τότε πλέον μπορούμε να κάνουμε κάτι που πριν ήταν πολύ δύσκολο: ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ
- Δημοσιογράφος: Τι ακριβώς συγκρίνετε;
- Αντώνης Στέφας: Δεν συγκρίνουμε μόνο «πριν» και «μετά».
Μπορούμε να εξετάσουμε την πορεία συγκεκριμένων συμπεριφορών.
Μπορούμε να δούμε πώς μεταβάλλονται διαφορετικοί δείκτες.
Μπορούμε να δούμε εάν η βελτίωση σε μία περιοχή συνοδεύεται από βελτίωση στη συνολική εικόνα.
Και κυρίως μπορούμε να αξιολογήσουμε τη στρατηγική που εφαρμόζουμε.
Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.
Δεν δουλεύουμε με έναν σκύλο απλώς για να δημιουργούμε reports.
Δουλεύουμε για να τον βοηθήσουμε.
Άρα πρέπει συνεχώς να μπορούμε να ρωτάμε:
«Αυτό που κάνουμε τον βοηθά πραγματικά;»
- Δημοσιογράφος: Δηλαδή το PERDIX μπορεί να βοηθήσει τον επαγγελματία να αλλάξει στρατηγική;
- Αντώνης Στέφας: Ακριβώς.
Αν μία περιοχή παραμένει σταθερή, πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί.
Αν μία περιοχή επιδεινώνεται, πρέπει να το δούμε ακόμη πιο σοβαρά.
Και εδώ βρίσκεται η έννοια της υποστήριξης λήψης αποφάσεων.
Το PERDIX δεν λέει στον επαγγελματία: «Κάνε αυτό.»
Του δίνει όμως καλύτερη εικόνα για να μπορεί να αποφασίσει:
«Αυτό που κάνω φαίνεται να λειτουργεί; Χρειάζεται τροποποίηση; Χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση;»
- Δημοσιογράφος: Άρα δεν μετράτε απλώς την πρόοδο του σκύλου. Μετράτε και την αποτελεσματικότητα της δουλειάς;
- Αντώνης Στέφας: Ακριβώς και συνεπώς την αποτελεσματικότητα του επαγγελματία του ίδιου και των γνώσεών του
Δεν θέλουμε απλώς να ξέρουμε πού βρίσκεται ο σκύλος.
Θέλουμε να μπορούμε να αξιολογούμε πού πηγαίνει η δουλειά που κάνουμε μαζί του.
Και μάλιστα όχι μικροπτυχικά.
Γιατί μπορεί να κάνεις εξαιρετική δουλειά σε μία συγκεκριμένη συμπεριφορά και να μη βλέπεις αντίστοιχη βελτίωση στη συνολική λειτουργικότητα του σκύλου.
Ή μπορεί να βελτιώνεται μία συμπεριφορά επειδή έχει αλλάξει κάτι άλλο στο περιβάλλον.
Γι' αυτό η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται στο σύνολο του context.
- Δημοσιογράφος: Μπορείς να μας δώσεις ένα πραγματικό παράδειγμα του τρόπου σκέψης;
- Αντώνης Στέφας: Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν σκύλο με έντονη αντιδραστικότητα απέναντι σε άλλους σκύλους.
Μετά από δύο εβδομάδες, ο κηδεμόνας λέει:
«Νομίζω ότι είναι καλύτερα.»
Ωραία.
Αλλά τι σημαίνει «καλύτερα»;
Εάν έχουμε δεδομένα, μπορούμε να δούμε:
- πόσο συχνά εμφανίζεται η συμπεριφορά,
- σε ποιες συνθήκες,
- πόσο έντονη είναι,
- πόσο γρήγορα επανέρχεται ο σκύλος,
- πώς ανταποκρίνεται στις ασκήσεις,
- πώς είναι η συνεργασία του,
- και τι συμβαίνει στις υπόλοιπες σημαντικές περιοχές του case.
Ή ότι η συμπεριφορά έχει βελτιωθεί σημαντικά, αλλά μόνο σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.
Αυτό μας λέει κάτι πολύ διαφορετικό από το απλό:
«Είναι καλύτερα.»
Μας λέει πού είναι καλύτερα και πού όχι ακόμη.
Και αυτό είναι πολύ πιο χρήσιμο για τον επαγγελματία.
- Δημοσιογράφος: Και ο κηδεμόνας τι κερδίζει από αυτή τη διαδικασία;
- Αντώνης Στέφας: Κερδίζει κάτι πολύ σημαντικό: τη δυνατότητα να βλέπει την πορεία του σκύλου του.
Μπορεί να δει την αρχική εικόνα.
Να δει την εξέλιξη.
Να καταλάβει πού υπάρχει πρόοδος.
Να καταλάβει πού χρειάζεται ακόμη δουλειά.
Και να έχει μια πιο καθαρή εικόνα για το τι γίνεται με τον σκύλο του.
- Δημοσιογράφος: Και τι προσφέρει αυτό στον επαγγελματία;
- Αντώνης Στέφας: Του προσφέρει ένα επίπεδο τεκμηρίωσης που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.
Το PERDIX προσθέτει δομημένη πληροφορία και μετρήσιμη συνέχεια.
Έτσι η επαγγελματική κρίση δεν λειτουργεί στο κενό.
Λειτουργεί έχοντας μπροστά της μια οργανωμένη εικόνα του περιστατικού.
Δημοσιογράφος: Το PERDIX λοιπόν αντικαθιστά τον επαγγελματία;
Αντώνης Στέφας: Σε καμία περίπτωση.
Και αυτό θέλω να είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Το PERDIX δεν αντικαθιστά τον επαγγελματία.
Ο επαγγελματίας παραμένει αυτός που αξιολογεί, ερμηνεύει, αποφασίζει και εφαρμόζει.
Το PERDIX είναι ένα εργαλείο.
Ένα εργαλείο που βοηθά να οργανωθεί η πληροφορία, να παρακολουθείται η πορεία και να υποστηρίζεται η λήψη αποφάσεων.
- Δημοσιογράφος: Ποιος είναι ο ρόλος του κτηνιάτρου σε αυτό το μοντέλο;
- Αντώνης Στέφας: Ο κτηνίατρος είναι μέρος του συνολικού οικοσυστήματος του περιστατικού.
Δεν περιμένουμε από τον κτηνίατρο να καθίσει να συμπληρώσει ένα εξειδικευμένο ερωτηματολόγιο συμπεριφοράς.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα ρεαλιστικό.
Εάν υπάρχει μια εξέταση αίματος, μια ιστολογική εξέταση, μια ακτινογραφία, μια γνωμάτευση, μια διάγνωση ή μια φαρμακευτική αγωγή, αυτό είναι το υλικό που υπάρχει και αυτό αξιοποιούμε.
Το σημαντικό είναι να μη χαθεί αυτή η πληροφορία από το behavioral case.
Γιατί μπορεί να είναι κρίσιμη για την ερμηνεία της συμπεριφοράς.
- Δημοσιογράφος: Άρα το PERDIX μπορεί να συνδυάσει διαφορετικές πηγές πληροφορίας;
- Αντώνης Στέφας: Απόλυτα.
Το περιστατικό μπορεί να αποτελείται από πολλές διαφορετικές πηγές.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί μία ενιαία εικόνα του case.
Δεν θέλω να έχω ένα αρχείο του κτηνιάτρου σε έναν φάκελο, ένα ερωτηματολόγιο του κηδεμόνα κάπου αλλού, σημειώσεις του επαγγελματία σε ένα τρίτο σημείο και βίντεο σε έναν τέταρτο φάκελο, και τελικά ο καθένας να θυμάται μόνο ένα μέρος.
Θέλω η πληροφορία να μπορεί να αξιοποιηθεί ως σύνολο.
- Δημοσιογράφος: Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;
- Αντώνης Στέφας: Το PERDIX – DogSense είναι αποτέλεσμα τεσσάρων ετών εργασίας και ανάπτυξης.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει το τεχνολογικό μου υπόβαθρο και η εμπειρία μου στην ανάπτυξη προγραμμάτων και διαδικτυακών συστημάτων ευρείας κλίμακας.
Από την άλλη υπάρχει η μακρόχρονη ενασχόλησή μου με τη συμπεριφορά και την εκπαίδευση των ζώων - σκύλων.
Κάποια στιγμή έγινε ξεκάθαρο για μένα ότι αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούσαν να συνδυαστούν.
Να πάρουμε τη λογική της δομημένης πληροφορίας, των δεδομένων και της συστηματικής αξιολόγησης και να τη μεταφέρουμε στη συμπεριφορική εργασία.
Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του PERDIX – DogSense.
- Δημοσιογράφος: Ποιο πρόβλημα προσπαθείς τελικά να λύσεις;
- Αντώνης Στέφας: Το πρόβλημα της πληροφοριακής απώλειας και της υποκειμενικής εκτίμησης χωρίς επαρκή συνέχεια μετρήσεων.
Αλλά πρέπει να μπορεί να τα οργανώσει.
Πρέπει να μπορεί να τα συγκρίνει.
Πρέπει να μπορεί να δει τι άλλαξε.
Και κυρίως πρέπει να μπορεί να απαντήσει:
«Η στρατηγική που εφαρμόζω ωφελεί πραγματικά αυτόν τον σκύλο, μέσα στην πραγματική ζωή του;»
Αυτό είναι το ερώτημα που θέλουμε να βοηθήσουμε να απαντηθεί.
- Δημοσιογράφος: Αν έπρεπε να εξηγήσεις το PERDIX σε έναν εκπαιδευτή μέσα σε μία πρόταση;
- Αντώνης Στέφας: Θα του έλεγα:
Δημοσιογράφος: Και αν κάποιος σου πει «εγώ το βλέπω τον σκύλο και ξέρω αν είναι καλύτερα»;
Αντώνης Στέφας: Θα του πω ότι η παρατήρησή του είναι απαραίτητη.
Αλλά θα τον ρωτήσω κάτι:
«Πώς θα ξέρεις με ακρίβεια πού βρισκόταν ο σκύλος πριν από έναν, δύο ή τρεις μήνες και τι ακριβώς άλλαξε;»
Η εμπειρία μάς επιτρέπει να παρατηρούμε.
Η μέτρηση μάς επιτρέπει να συγκρίνουμε.
Και όταν τα δύο συνδυάζονται, έχουμε κάτι πολύ ισχυρότερο.
Επαγγελματική κρίση με τεκμηριωμένη συνέχεια.
- Δημοσιογράφος: Αν έπρεπε να περιγράψεις τη φιλοσοφία του PERDIX με λίγες λέξεις;
- Αντώνης Στέφας: Θα έλεγα:
- Ξεκινάμε από το πού βρίσκεται ο συγκεκριμένος σκύλος.
- Κατανοούμε το context του.
- Μετράμε.
- Συγκρίνουμε.
- Και χρησιμοποιούμε την πληροφορία για να υποστηρίξουμε τις επόμενες αποφάσεις.
- Δημοσιογράφος: Και τελικά, για ποιον δημιουργήθηκε το PERDIX; Για τον επαγγελματία ή για τον κηδεμόνα;
- Αντώνης Στέφας: Για τον σκύλο !
Ο κηδεμόνας χρειάζεται να καταλαβαίνει τι συμβαίνει και να βλέπει την πορεία.
Αλλά ο τελικός αποδέκτης όλης αυτής της διαδικασίας είναι ο σκύλος.
Γιατί ο σκοπός δεν είναι να δημιουργήσουμε περισσότερα γραφήματα.
Ο σκοπός δεν είναι να δημιουργήσουμε περισσότερα reports.
Ο σκοπός είναι να μπορούμε να αξιολογούμε συνεχώς:
«Αυτό που κάνουμε βοηθά πραγματικά αυτόν τον συγκεκριμένο σκύλο;»
Και όχι μόνο σε μία συμπεριφορά.
Αλλά μέσα στο σύνολο της πραγματικότητάς του.
Αυτό, για μένα, είναι η ουσία του PERDIX – DogSense.
- Δημοσιογράφος: Ο επαγγελματίας χρειάζεται να μάθει να χρησιμοποιεί το PERDIX ή να καταχωρεί ο ίδιος όλα τα δεδομένα;
- Αντώνης Στέφας: Όχι. Και αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του PERDIX – DogSense.
Δεν χρειάζεται να κάνει data entry, να συμπληρώνει πολύπλοκους πίνακες, να εγκαταστήσει κάποια εφαρμογή ή να παρακολουθήσει τεχνική εκπαίδευση για να χρησιμοποιήσει το σύστημα.
Η διαδικασία είναι σκόπιμα πολύ απλή.
Ο επαγγελματίας συγκεντρώνει τις διαθέσιμες πληροφορίες που αφορούν το περιστατικό: ερωτηματολόγια, αξιολογήσεις, παρατηρήσεις, κτηνιατρικά έγγραφα, φωτογραφίες, βίντεο, πληροφορίες σχετικά με τη διατροφή, φαρμακευτική αγωγή, γνωματεύσεις ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο είναι σχετικό με το περιστατικό.
Αποστέλλει αυτές τις πληροφορίες, μέσω email ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ
Από εκεί και πέρα, η οργάνωση των δεδομένων, η επεξεργασία τους, η ανάλυση και η δημιουργία των αναφορών πραγματοποιούνται από το PERDIX.
Ο επαγγελματίας λαμβάνει στη συνέχεια τις αναφορές και τις αναλύσεις που χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να γνωρίζει πώς λειτουργεί εσωτερικά το PERDIX για να αξιοποιήσει τα αποτελέσματά του.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα, γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω ένα ακόμη εργαλείο που θα έπρεπε να μάθει ο επαγγελματίας και το οποίο θα πρόσθετε επιπλέον φόρτο στην καθημερινή του εργασία.
Το PERDIX λειτουργεί ως υπηρεσία.
Εσύ το "ταΐζεις" με τα διαθέσιμα δεδομένα του περιστατικού.
Το PERDIX τα επεξεργάζεται.
Και εσύ λαμβάνεις τα αποτελέσματα στο email σου.
Τόσο απλά.
Ο επαγγελματίας μπορεί έτσι να συνεχίσει να επικεντρώνεται σε αυτό που πραγματικά αποτελεί τη δουλειά του: να παρατηρεί, να κατανοεί, να εργάζεται με τον σκύλο και να λαμβάνει τις κατάλληλες αποφάσεις.
Το μήνυμα που θέλω να μείνει
- Δημοσιογράφος: Αν μπορούσες να αφήσεις ένα τελευταίο μήνυμα στους επαγγελματίες που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη, ποιο θα ήταν;
- Αντώνης Στέφας: Θα τους έλεγα:
Κάθε παρέμβαση που κάνουμε είναι μια προσπάθεια να βελτιώσουμε την κατάσταση του συγκεκριμένου σκύλου.
Άρα πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε, με όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικό τρόπο, αν η προσπάθειά μας τον ωφελεί πραγματικά.
Όπως ο κτηνίατρος χρησιμοποιεί εξετάσεις και επαναληπτικές μετρήσεις για να παρακολουθήσει την κατάσταση ενός ζώου, έτσι και ο επαγγελματίας της συμπεριφοράς χρειάζεται ένα σταθερό, τεκμηριωμένο σημείο αναφοράς και τη δυνατότητα να παρακολουθεί την εξέλιξη.
Αυτό κάνει το PERDIX.
Δημιουργεί την αρχική εικόνα του συγκεκριμένου σκύλου, μέσα στο πραγματικό του context, και στη συνέχεια μας επιτρέψει να βλέπουμε εάν η στρατηγική που εφαρμόζουμε τον βοηθά — ή εάν χρειάζεται να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Γιατί τελικά η σωστή ερώτηση δεν είναι:
«Νομίζω ότι πάει καλύτερα;»
Η σωστή ερώτηση είναι:
«Τα δεδομένα μάς δείχνουν ότι η δουλειά που κάνουμε ωφελεί πραγματικά αυτόν τον σκύλο;»
Αντώνης Στέφας
Δημιουργός και Developer του PERDIX – DogSense
Online Canine University – Dog Psychology Center
Ελληνική απόδοση της συνέντευξης που δόθηκε στο γαλλικό MFEC.
PERDIX – DogSense Entretien avec Antonis Stefas Mesurer pour mieux comprendre, comparer pour mieux décider
Version française
Journaliste : Antonis Stefas, qu’est-ce que PERDIX – DogSense ?
Antonis Stefas : PERDIX – DogSense est un système d’évaluation objective et d’aide à la décision appliqué au comportement du chien.
Son objectif est très simple : nous permettre de disposer de données mesurables sur un chien afin de pouvoir comprendre où il se trouve, comment il évolue et surtout dans quelle direction notre travail l’emmène.
Dans le domaine du comportement et de l’éducation canine, nous disposons d’une grande richesse d’expérience et d’observation professionnelle.
Mais il manque souvent quelque chose d’essentiel : des chiffres permettant de mesurer, comparer et vérifier l’évolution dans le temps.
C’est précisément sur ce point que PERDIX intervient.
Journaliste : Pourquoi est-il si important de mesurer le comportement d’un chien ?
Antonis Stefas : Je vais utiliser une comparaison très simple.
Lorsque vous emmenez votre chien chez le vétérinaire parce que vous pensez qu’il y a un problème, le vétérinaire ne se contente généralement pas de dire : « Je pense qu’il a ceci ».
Il réalise des examens.
Il mesure certains paramètres.
Il compare les résultats à des valeurs de référence.
Puis, lorsque le traitement ou la prise en charge a commencé, il peut refaire certains examens et comparer les nouvelles valeurs avec les précédentes.
Il ne travaille donc pas uniquement sur une impression. Il travaille également avec des données.
Je pense que nous devons développer une logique comparable dans le domaine du comportement canin.
Nous devons pouvoir dire :
« Voici où se trouvait ce chien au départ. Voici ce qui a changé. Voici ce qui n’a pas changé. Voici ce qui s’est amélioré. Voici ce qui s’est dégradé. Et voici ce que cela signifie dans le contexte global de ce chien. »
C’est une différence fondamentale.
Journaliste : Vous considérez donc que l’observation professionnelle ne suffit pas ?
Antonis Stefas : Non. Je ne dirais absolument pas cela.
L’expérience du professionnel reste indispensable.
Un bon professionnel observe, interprète, analyse le contexte, comprend les interactions et prend des décisions.
Mais je pense que nous devons lui donner quelque chose de supplémentaire : des éléments objectifs qui viennent soutenir son expertise.
PERDIX ne remplace donc pas le professionnel.
Il lui donne davantage d'informations pour prendre ses décisions.
C’est très différent.
Journaliste : Quel est alors le rôle du chiffre dans PERDIX ?
Antonis Stefas : Le chiffre n’est pas là pour transformer le chien en une machine.
Il est là pour nous permettre de comparer dans le temps.
Prenons un exemple.
Un professionnel travaille avec un chien présentant des difficultés de contrôle des impulsions, d’engagement avec son référent et de régulation émotionnelle.
Au départ, nous établissons une situation de référence.
Puis certaines dimensions sont suivies régulièrement.
Quelques semaines plus tard, le professionnel peut constater une amélioration dans une dimension, mais une stagnation dans une autre.
Sans mesure, il peut avoir l’impression générale que « le chien va mieux ».
Avec des données, il peut voir beaucoup plus précisément où se trouve l'amélioration et où elle n'existe pas encore.
Et cela peut modifier la stratégie de travail.
Journaliste : Vous utilisez souvent le terme « contexte ». Que signifie-t-il exactement ?
Antonis Stefas : C’est probablement l’un des points les plus importants de PERDIX.
Un chiffre isolé ne suffit pas pour comprendre un chien.
Le comportement d’un chien ne se produit jamais dans le vide.
Il existe un environnement.
Une famille.
Des personnes.
D’autres animaux.
Une routine quotidienne.
Une alimentation.
Des événements.
Des apprentissages.
Des changements dans l’environnement.
Et parfois des éléments médicaux ou pharmacologiques qui peuvent être extrêmement importants.
PERDIX cherche donc à construire ce que nous appelons le Case Context, c’est-à-dire le contexte global du cas.
Journaliste : Quelles informations peuvent entrer dans ce contexte ?
Antonis Stefas : Potentiellement beaucoup plus que les réponses d’un simple questionnaire.
Nous pouvons intégrer les informations fournies par le gardien du chien, les évaluations du professionnel, les observations réalisées pendant les séances, les résultats des exercices, les photographies, les vidéos et les documents provenant d’autres professionnels.
Cela peut inclure, lorsque ces informations sont disponibles et pertinentes :
Journaliste : Donc PERDIX ne travaille pas uniquement avec des questionnaires ?
Antonis Stefas : Exactement.
Le questionnaire constitue une partie importante de la collecte initiale d’informations, mais il ne représente pas nécessairement toute l’information disponible.
Imaginez qu’un gardien nous dise :
« Mon chien réagit beaucoup moins aux autres chiens. »
C’est intéressant.
Mais si nous disposons également d’une vidéo montrant une situation concrète, d’une évaluation professionnelle, des données des semaines précédentes et d’informations concernant l’environnement du chien, nous disposons d’une vision beaucoup plus complète.
Nous ne voulons pas seulement connaître une réponse. Nous voulons comprendre le cas.
Journaliste : Et que fait PERDIX avec toutes ces informations ?
Antonis Stefas : Il les organise autour du cas afin de construire une représentation structurée de la situation.
Nous pouvons alors établir un baseline, c'est-à-dire un point de référence initial.
Ce baseline représente la situation du chien au moment où nous commençons à travailler sur le cas.
Ensuite, les nouvelles données peuvent être comparées à cette référence.
C'est à ce moment-là que le système devient particulièrement intéressant.
Parce que nous ne regardons plus uniquement :
« Comment va le chien aujourd’hui ? »
Nous pouvons également regarder :
« Comment se situe-t-il par rapport à son propre point de départ ? »
Journaliste : Pourquoi dites-vous « son propre point de départ » ?
Antonis Stefas : Parce que chaque chien est différent.
Je ne veux pas comparer un chien à un autre chien comme s’ils étaient identiques.
Je veux d’abord comprendre ce chien, dans son environnement, avec son histoire, ses difficultés, ses ressources et son contexte.
Le baseline est donc une sorte de photographie structurée du cas au moment où nous commençons.
Puis nous pouvons suivre son évolution.
Journaliste : Cela signifie-t-il que PERDIX cherche à définir ce qui est « normal » pour tous les chiens ?
Antonis Stefas : Non.
C'est justement une distinction importante.
PERDIX cherche principalement à mesurer l’évolution du cas individuel.
Le système ne dit pas simplement :
« Ce chien doit avoir telle valeur parce que tous les chiens doivent avoir cette valeur. »
Il cherche à comprendre :
où se trouve ce chien, dans son contexte, et comment sa situation évolue.
C'est cette dimension longitudinale qui est particulièrement importante.
Journaliste : Pouvez-vous nous donner un exemple concret ?
Antonis Stefas : Bien sûr.
Imaginons un chien qui présente des réactions importantes lorsqu'il rencontre d'autres chiens.
Au début du travail, le professionnel observe plusieurs éléments :
Pendant les semaines suivantes, nous recueillons de nouvelles données.
Après quelques semaines, nous pouvons constater quelque chose de très intéressant :
le chien réagit moins souvent, mais lorsqu'il réagit, son intensité reste élevée.
Cela signifie que nous avons une amélioration, mais qu'elle n'est pas complète.
Le professionnel dispose alors d'une information beaucoup plus précise.
Il ne s'agit plus simplement de dire :
« Ça va mieux. »
Nous pouvons dire :
« Certaines dimensions progressent, tandis qu'une autre reste prioritaire. »
C'est ce type d'information qui peut aider à décider de la prochaine étape.
Journaliste : Donc le véritable objectif n’est pas simplement de savoir si le chien progresse ?
Antonis Stefas : Exactement.
Je dirais même que la question la plus importante est différente.
Nous devons savoir où va notre travail.
Lorsque nous mettons en place une stratégie comportementale, nous faisons des choix.
Nous choisissons certains exercices.
Nous modifions certaines interactions.
Nous travaillons certaines compétences.
Nous faisons évoluer l'environnement.
Et nous devons pouvoir nous demander régulièrement :
Est-ce que ce que nous faisons améliore réellement la situation globale du chien ?
C'est cette question que PERDIX cherche à aider le professionnel à documenter.
Journaliste : Quel est alors le rapport entre PERDIX et la prise de décision ?
Antonis Stefas : PERDIX n'a pas vocation à décider à la place du professionnel.
Il apporte une structure d'information qui permet au professionnel de prendre une décision avec davantage d'éléments.
C'est pourquoi je parle de système d'évaluation objective et d'aide à la décision.
Le professionnel conserve son expertise.
Mais son expertise peut désormais s'appuyer sur une information structurée, mesurable et comparable dans le temps.
Journaliste : Vous avez travaillé plusieurs années sur PERDIX. Comment cette idée est-elle née ?
Antonis Stefas : PERDIX – DogSense est le résultat de plusieurs années de travail et de développement.
Mon parcours est particulier parce qu'il combine deux domaines.
D'un côté, j'ai une expérience dans le développement de programmes et de systèmes à grande échelle dans des environnements numériques et en ligne.
De l'autre, j'ai développé une expertise et une pratique importantes dans le domaine du comportement et de la relation avec les chiens.
J'ai voulu réunir ces deux univers.
La technologie devait servir la compréhension du chien, et non l'inverse.
C'est cette combinaison qui a progressivement donné naissance à PERDIX – DogSense.
Journaliste : Pourquoi avoir choisi le nom PERDIX – DogSense ?
Antonis Stefas : Parce que le projet ne consiste pas simplement à produire des chiffres.
Il s'agit de développer une meilleure compréhension du chien à partir de plusieurs sources d'information.
Les données sont importantes.
Mais les données sans contexte peuvent être trompeuses.
Et le contexte sans mesure peut rester difficile à comparer.
PERDIX cherche précisément à réunir les deux.
Journaliste : À qui s'adresse PERDIX ?Antonis Stefas :
En premier lieu aux professionnels qui travaillent avec les chiens : comportementalistes, éducateurs, entraîneurs et autres professionnels concernés par l'évaluation et l'évolution comportementale.
Mais il y a également un autre bénéficiaire essentiel :
le gardien du chien — et finalement le chien lui-même.
Parce que le gardien mérite de comprendre ce qui se passe.
Il mérite de pouvoir voir l'évolution.
Et surtout, il mérite que le travail réalisé avec son chien soit documenté de manière claire.
Journaliste : Pourquoi est-ce important pour le gardien ?
Antonis Stefas : Parce que lorsqu'un propriétaire investit du temps, de l'énergie et des ressources dans l'accompagnement de son chien, il est légitime qu'il puisse comprendre ce qui se passe.
Aujourd'hui, beaucoup de choses peuvent être expliquées verbalement.
« Il va mieux. »
« Il est plus calme. »
« Il progresse. »
Mais imaginez maintenant que le gardien puisse également voir une représentation claire de l'évolution de son chien.
Il peut comprendre ce qui a changé.
Il peut voir les tendances.
Il peut suivre les différentes dimensions du comportement.
Et il peut mieux comprendre le travail réalisé par le professionnel.
Cela change considérablement la qualité de la communication.
Journaliste : Quelle est, selon vous, la prochaine étape dans l'évolution du domaine du comportement canin ?
Antonis Stefas : Je pense que nous devons progressivement passer d'une culture principalement fondée sur l'impression à une culture qui combine expérience, observation et mesure.
Je ne veux surtout pas opposer la science aux professionnels de terrain.
Au contraire.
Je veux donner au professionnel des outils qui renforcent son travail.
Nous savons déjà observer les chiens.
Nous savons déjà travailler avec eux.
Nous savons déjà construire des programmes.
La question est maintenant :
pouvons-nous mieux mesurer ce que nous faisons et les conséquences de nos décisions ?
Je pense que oui.
Et je pense que c'est nécessaire.
Journaliste : Si vous deviez résumer PERDIX – DogSense en une seule phrase ?
Antonis Stefas : Je dirais :
« PERDIX ne cherche pas seulement à nous dire si un chien va mieux ; il nous aide à comprendre où il va, pourquoi il y va et si le travail que nous réalisons l'emmène réellement dans la bonne direction. »
Journaliste : Et finalement, quel est le bénéfice pour le chien ?
Antonis Stefas : C'est la question centrale.
Tout ce système, tous ces chiffres, tous ces graphiques, toutes ces informations n'ont de sens que s'ils servent une meilleure prise en charge du chien.
Le chiffre n'est pas le résultat final.
Le chiffre est un moyen.
Le contexte est un moyen.
L'analyse est un moyen.
La décision est un moyen.
Le véritable objectif est d'améliorer la qualité du travail réalisé pour le chien.
C'est finalement pour cela que PERDIX – DogSense a été créé.
PERDIX – DogSense Mesurer. Comparer. Comprendre. Décider.
Un système d'évaluation objective et d'aide à la décision pour mieux comprendre l'évolution comportementale du chien.
Antonis Stefas
Creator & Developer – PERDIX DogSense
Online Canine University – Dog Psychology Center
Version française
Journaliste : Antonis Stefas, qu’est-ce que PERDIX – DogSense ?
Antonis Stefas : PERDIX – DogSense est un système d’évaluation objective et d’aide à la décision appliqué au comportement du chien.
Son objectif est très simple : nous permettre de disposer de données mesurables sur un chien afin de pouvoir comprendre où il se trouve, comment il évolue et surtout dans quelle direction notre travail l’emmène.
Dans le domaine du comportement et de l’éducation canine, nous disposons d’une grande richesse d’expérience et d’observation professionnelle.
Mais il manque souvent quelque chose d’essentiel : des chiffres permettant de mesurer, comparer et vérifier l’évolution dans le temps.
C’est précisément sur ce point que PERDIX intervient.
Journaliste : Pourquoi est-il si important de mesurer le comportement d’un chien ?
Antonis Stefas : Je vais utiliser une comparaison très simple.
Lorsque vous emmenez votre chien chez le vétérinaire parce que vous pensez qu’il y a un problème, le vétérinaire ne se contente généralement pas de dire : « Je pense qu’il a ceci ».
Il réalise des examens.
Il mesure certains paramètres.
Il compare les résultats à des valeurs de référence.
Puis, lorsque le traitement ou la prise en charge a commencé, il peut refaire certains examens et comparer les nouvelles valeurs avec les précédentes.
Il ne travaille donc pas uniquement sur une impression. Il travaille également avec des données.
Je pense que nous devons développer une logique comparable dans le domaine du comportement canin.
Nous devons pouvoir dire :
« Voici où se trouvait ce chien au départ. Voici ce qui a changé. Voici ce qui n’a pas changé. Voici ce qui s’est amélioré. Voici ce qui s’est dégradé. Et voici ce que cela signifie dans le contexte global de ce chien. »
C’est une différence fondamentale.
Journaliste : Vous considérez donc que l’observation professionnelle ne suffit pas ?
Antonis Stefas : Non. Je ne dirais absolument pas cela.
L’expérience du professionnel reste indispensable.
Un bon professionnel observe, interprète, analyse le contexte, comprend les interactions et prend des décisions.
Mais je pense que nous devons lui donner quelque chose de supplémentaire : des éléments objectifs qui viennent soutenir son expertise.
PERDIX ne remplace donc pas le professionnel.
Il lui donne davantage d'informations pour prendre ses décisions.
C’est très différent.
Journaliste : Quel est alors le rôle du chiffre dans PERDIX ?
Antonis Stefas : Le chiffre n’est pas là pour transformer le chien en une machine.
Il est là pour nous permettre de comparer dans le temps.
Prenons un exemple.
Un professionnel travaille avec un chien présentant des difficultés de contrôle des impulsions, d’engagement avec son référent et de régulation émotionnelle.
Au départ, nous établissons une situation de référence.
Puis certaines dimensions sont suivies régulièrement.
Quelques semaines plus tard, le professionnel peut constater une amélioration dans une dimension, mais une stagnation dans une autre.
Sans mesure, il peut avoir l’impression générale que « le chien va mieux ».
Avec des données, il peut voir beaucoup plus précisément où se trouve l'amélioration et où elle n'existe pas encore.
Et cela peut modifier la stratégie de travail.
Journaliste : Vous utilisez souvent le terme « contexte ». Que signifie-t-il exactement ?
Antonis Stefas : C’est probablement l’un des points les plus importants de PERDIX.
Un chiffre isolé ne suffit pas pour comprendre un chien.
Le comportement d’un chien ne se produit jamais dans le vide.
Il existe un environnement.
Une famille.
Des personnes.
D’autres animaux.
Une routine quotidienne.
Une alimentation.
Des événements.
Des apprentissages.
Des changements dans l’environnement.
Et parfois des éléments médicaux ou pharmacologiques qui peuvent être extrêmement importants.
PERDIX cherche donc à construire ce que nous appelons le Case Context, c’est-à-dire le contexte global du cas.
Journaliste : Quelles informations peuvent entrer dans ce contexte ?
Antonis Stefas : Potentiellement beaucoup plus que les réponses d’un simple questionnaire.
Nous pouvons intégrer les informations fournies par le gardien du chien, les évaluations du professionnel, les observations réalisées pendant les séances, les résultats des exercices, les photographies, les vidéos et les documents provenant d’autres professionnels.
Cela peut inclure, lorsque ces informations sont disponibles et pertinentes :
- des documents vétérinaires ;
- des analyses biologiques ;
- des comptes rendus médicaux ;
- des traitements ou médicaments ;
- des informations concernant l’alimentation ;
- des observations du gardien ;
- des évaluations comportementales ;
- des résultats d’exercices ;
- des photographies ;
- des vidéos ;
- et toute autre information pertinente pour comprendre le cas.
Journaliste : Donc PERDIX ne travaille pas uniquement avec des questionnaires ?
Antonis Stefas : Exactement.
Le questionnaire constitue une partie importante de la collecte initiale d’informations, mais il ne représente pas nécessairement toute l’information disponible.
Imaginez qu’un gardien nous dise :
« Mon chien réagit beaucoup moins aux autres chiens. »
C’est intéressant.
Mais si nous disposons également d’une vidéo montrant une situation concrète, d’une évaluation professionnelle, des données des semaines précédentes et d’informations concernant l’environnement du chien, nous disposons d’une vision beaucoup plus complète.
Nous ne voulons pas seulement connaître une réponse. Nous voulons comprendre le cas.
Journaliste : Et que fait PERDIX avec toutes ces informations ?
Antonis Stefas : Il les organise autour du cas afin de construire une représentation structurée de la situation.
Nous pouvons alors établir un baseline, c'est-à-dire un point de référence initial.
Ce baseline représente la situation du chien au moment où nous commençons à travailler sur le cas.
Ensuite, les nouvelles données peuvent être comparées à cette référence.
C'est à ce moment-là que le système devient particulièrement intéressant.
Parce que nous ne regardons plus uniquement :
« Comment va le chien aujourd’hui ? »
Nous pouvons également regarder :
« Comment se situe-t-il par rapport à son propre point de départ ? »
Journaliste : Pourquoi dites-vous « son propre point de départ » ?
Antonis Stefas : Parce que chaque chien est différent.
Je ne veux pas comparer un chien à un autre chien comme s’ils étaient identiques.
Je veux d’abord comprendre ce chien, dans son environnement, avec son histoire, ses difficultés, ses ressources et son contexte.
Le baseline est donc une sorte de photographie structurée du cas au moment où nous commençons.
Puis nous pouvons suivre son évolution.
Journaliste : Cela signifie-t-il que PERDIX cherche à définir ce qui est « normal » pour tous les chiens ?
Antonis Stefas : Non.
C'est justement une distinction importante.
PERDIX cherche principalement à mesurer l’évolution du cas individuel.
Le système ne dit pas simplement :
« Ce chien doit avoir telle valeur parce que tous les chiens doivent avoir cette valeur. »
Il cherche à comprendre :
où se trouve ce chien, dans son contexte, et comment sa situation évolue.
C'est cette dimension longitudinale qui est particulièrement importante.
Journaliste : Pouvez-vous nous donner un exemple concret ?
Antonis Stefas : Bien sûr.
Imaginons un chien qui présente des réactions importantes lorsqu'il rencontre d'autres chiens.
Au début du travail, le professionnel observe plusieurs éléments :
- une forte activation émotionnelle ;
- une faible capacité de récupération ;
- une difficulté à maintenir l'engagement avec son référent ;
- une faible capacité de contrôle des impulsions dans certaines situations.
Pendant les semaines suivantes, nous recueillons de nouvelles données.
Après quelques semaines, nous pouvons constater quelque chose de très intéressant :
le chien réagit moins souvent, mais lorsqu'il réagit, son intensité reste élevée.
Cela signifie que nous avons une amélioration, mais qu'elle n'est pas complète.
Le professionnel dispose alors d'une information beaucoup plus précise.
Il ne s'agit plus simplement de dire :
« Ça va mieux. »
Nous pouvons dire :
« Certaines dimensions progressent, tandis qu'une autre reste prioritaire. »
C'est ce type d'information qui peut aider à décider de la prochaine étape.
Journaliste : Donc le véritable objectif n’est pas simplement de savoir si le chien progresse ?
Antonis Stefas : Exactement.
Je dirais même que la question la plus importante est différente.
Nous devons savoir où va notre travail.
Lorsque nous mettons en place une stratégie comportementale, nous faisons des choix.
Nous choisissons certains exercices.
Nous modifions certaines interactions.
Nous travaillons certaines compétences.
Nous faisons évoluer l'environnement.
Et nous devons pouvoir nous demander régulièrement :
Est-ce que ce que nous faisons améliore réellement la situation globale du chien ?
C'est cette question que PERDIX cherche à aider le professionnel à documenter.
Journaliste : Quel est alors le rapport entre PERDIX et la prise de décision ?
Antonis Stefas : PERDIX n'a pas vocation à décider à la place du professionnel.
Il apporte une structure d'information qui permet au professionnel de prendre une décision avec davantage d'éléments.
C'est pourquoi je parle de système d'évaluation objective et d'aide à la décision.
Le professionnel conserve son expertise.
Mais son expertise peut désormais s'appuyer sur une information structurée, mesurable et comparable dans le temps.
Journaliste : Vous avez travaillé plusieurs années sur PERDIX. Comment cette idée est-elle née ?
Antonis Stefas : PERDIX – DogSense est le résultat de plusieurs années de travail et de développement.
Mon parcours est particulier parce qu'il combine deux domaines.
D'un côté, j'ai une expérience dans le développement de programmes et de systèmes à grande échelle dans des environnements numériques et en ligne.
De l'autre, j'ai développé une expertise et une pratique importantes dans le domaine du comportement et de la relation avec les chiens.
J'ai voulu réunir ces deux univers.
La technologie devait servir la compréhension du chien, et non l'inverse.
C'est cette combinaison qui a progressivement donné naissance à PERDIX – DogSense.
Journaliste : Pourquoi avoir choisi le nom PERDIX – DogSense ?
Antonis Stefas : Parce que le projet ne consiste pas simplement à produire des chiffres.
Il s'agit de développer une meilleure compréhension du chien à partir de plusieurs sources d'information.
Les données sont importantes.
Mais les données sans contexte peuvent être trompeuses.
Et le contexte sans mesure peut rester difficile à comparer.
PERDIX cherche précisément à réunir les deux.
Journaliste : À qui s'adresse PERDIX ?Antonis Stefas :
En premier lieu aux professionnels qui travaillent avec les chiens : comportementalistes, éducateurs, entraîneurs et autres professionnels concernés par l'évaluation et l'évolution comportementale.
Mais il y a également un autre bénéficiaire essentiel :
le gardien du chien — et finalement le chien lui-même.
Parce que le gardien mérite de comprendre ce qui se passe.
Il mérite de pouvoir voir l'évolution.
Et surtout, il mérite que le travail réalisé avec son chien soit documenté de manière claire.
Journaliste : Pourquoi est-ce important pour le gardien ?
Antonis Stefas : Parce que lorsqu'un propriétaire investit du temps, de l'énergie et des ressources dans l'accompagnement de son chien, il est légitime qu'il puisse comprendre ce qui se passe.
Aujourd'hui, beaucoup de choses peuvent être expliquées verbalement.
« Il va mieux. »
« Il est plus calme. »
« Il progresse. »
Mais imaginez maintenant que le gardien puisse également voir une représentation claire de l'évolution de son chien.
Il peut comprendre ce qui a changé.
Il peut voir les tendances.
Il peut suivre les différentes dimensions du comportement.
Et il peut mieux comprendre le travail réalisé par le professionnel.
Cela change considérablement la qualité de la communication.
Journaliste : Quelle est, selon vous, la prochaine étape dans l'évolution du domaine du comportement canin ?
Antonis Stefas : Je pense que nous devons progressivement passer d'une culture principalement fondée sur l'impression à une culture qui combine expérience, observation et mesure.
Je ne veux surtout pas opposer la science aux professionnels de terrain.
Au contraire.
Je veux donner au professionnel des outils qui renforcent son travail.
Nous savons déjà observer les chiens.
Nous savons déjà travailler avec eux.
Nous savons déjà construire des programmes.
La question est maintenant :
pouvons-nous mieux mesurer ce que nous faisons et les conséquences de nos décisions ?
Je pense que oui.
Et je pense que c'est nécessaire.
Journaliste : Si vous deviez résumer PERDIX – DogSense en une seule phrase ?
Antonis Stefas : Je dirais :
« PERDIX ne cherche pas seulement à nous dire si un chien va mieux ; il nous aide à comprendre où il va, pourquoi il y va et si le travail que nous réalisons l'emmène réellement dans la bonne direction. »
Journaliste : Et finalement, quel est le bénéfice pour le chien ?
Antonis Stefas : C'est la question centrale.
Tout ce système, tous ces chiffres, tous ces graphiques, toutes ces informations n'ont de sens que s'ils servent une meilleure prise en charge du chien.
Le chiffre n'est pas le résultat final.
Le chiffre est un moyen.
Le contexte est un moyen.
L'analyse est un moyen.
La décision est un moyen.
Le véritable objectif est d'améliorer la qualité du travail réalisé pour le chien.
C'est finalement pour cela que PERDIX – DogSense a été créé.
PERDIX – DogSense Mesurer. Comparer. Comprendre. Décider.
Un système d'évaluation objective et d'aide à la décision pour mieux comprendre l'évolution comportementale du chien.
Antonis Stefas
Creator & Developer – PERDIX DogSense
Online Canine University – Dog Psychology Center
|
|
|
